به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، محمد باقر قالیباف در سرمقاله روزنامه اینترنتی دفتر حفظ و نشر آثار رهبر شهید انقلاب «صدای ایران» نوشت: پنجاه‌وپنجمین سالگرد برقراری روابط دیپلماتیک ایران و چین فرصتی است تا ضمن احترام به مسیری که تاکنون طی شده، بیش از گذشته به آینده نگاه کنیم. روابط دو کشور طی بیش از پنج دهه از تحولات مهم منطقه‌ای و بین‌المللی عبور کرده و استمرار یافته است. این استمرار سرمایه ارزشمندی است، اما ارزش آن زمانی بیشتر می‌شود که بتوانیم آن را متناسب با شرایط جدید جهان به همکاری‌های عمیق‌تر و پایدارتر تبدیل کنیم.
فرصتِ چین؛ تأکید رهبری، الزام راهبردی
توجه و اهتمام حضرت آیت‌الله خامنه‌ای به برقراری و توسعه یک رابطه متوازن با چین، نشان‌دهنده نگاهی راهبردی، واقع‌بینانه، موشکافانه و دقیق به عرصه سیاست خارجی و اقتصاد بین‌الملل است. تأکید ایشان بر این است که تعامل با قدرت‌های بزرگ، به‌ویژه چین، نباید به توافقات تشریفاتی محدود شود، بلکه باید چارچوبی متوازن، پایدار و مبتنی بر منافع متقابل و دستاوردهای ملموس داشته باشد. پیگیری منظم و مستمر اقدامات و توافقات صورت‌گرفته از ویژگی‌های بارز رویکرد مدیریتی ایشان است؛ به‌طوری‌که ارزیابی نهایی همکاری‌ها را نه در سطح سیاست‌گذاری و اسناد، بلکه در خروجی‌های ملموس، پروژه‌های عملیاتی و ارزش افزوده واقعی آن‌ها برای منافع کشور جست‌وجو می‌کنند.
در اولین دیدار رسمی رئیس‌جمهور محترم با رهبر معظم انقلاب، موضوع روابط با چین به‌عنوان یک اولویت سیاست خارجی ایران مطرح شد. همچنین ایشان در دیدار با بنده و دستورات مکتوبی که به اینجانب ابلاغ می‌فرمایند، مسائل را نه به‌صورت توصیه‌های کلی یا تعارفات دیپلماتیک، بلکه به شکلی کاملاً مصداقی، دقیق و محوربه‌محور مورد تأکید قرار می‌دهند. در مدت زمانی که این مسئولیت بر دوش بنده بوده است، دستور کاری که رهبر معظم انقلاب در موارد متعدد در موضوع چین تعیین کرده‌اند، بسیار راهگشا بوده است و امیدواریم با لطف خداوند متعال بتوانیم به وظایف خود در این زمینه و دستور کاری که ایشان تعیین کرده‌اند، عمل کنیم.
بر این اساس، می‌توان نقشه راه عملیاتی تعاملات با چین را در ۴ محور خلاصه کرد:
۱- نقش چین در پایان دادن به جنگ و شرایط «نه جنگ و نه صلح» برجسته است. تجربه چین در مقاومت مقابل آمریکا و نقش آن‌ها در مبارزه با یک‌جانبه‌گرایی و تقویت جنوب جهانی، فرصت‌هایی برای ما دارد. در کنار بهره‌مندی از این تجربه، می‌توانیم با همکاری، همگرایی و هم‌افزایی، علاوه بر حل این مسئله، روابط راهبردی خود با چین را مستحکم‌تر کنیم.
۲- وضعیت منطقه پس از جنگ تغییر کرده است. بسیاری از کشورهایی که دل به امنیت وارداتی بسته بودند، امروز دریافته‌اند که امنیت در دست کشورهای منطقه است، نه قدرت‌های خارجی. ایران نیز به دنبال ایفای نقش جدی و اساسی در معماری جدید منطقه‌ای است. در این میان، جایگاه چین برجسته است. روابط چین با ما و سایر کشورهای عربی منطقه، همراه با رویکردهای دولت این کشور که در قالب چهار پیشنهاد رئیس‌جمهور چین قابل دسته‌بندی است، فرصتی فراهم می‌کند تا از نقش مثبت چین در شکل‌دهی به این نظم جدید و افزایش ثبات در منطقه استفاده کنیم.
۳- جهان به سمت ساختاری متنوع‌تر و چندمرکزی‌تر حرکت می‌کند. سهم آسیا، کشورهای در حال توسعه و اقتصادهای نوظهور در اقتصاد و مناسبات بین‌المللی افزایش یافته و این تحول در سال‌های آینده اهمیت بیشتری خواهد یافت. ایران و چین در موضوعاتی مانند احترام به حاکمیت ملی، استقلال کشورها، گفت‌وگو، توسعه و چندجانبه‌گرایی اشتراکات مهمی دارند. چین به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین اقتصادهای جهان و عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل، نقش مهمی در تحولات نظام بین‌الملل دارد. برای ایران، مسئله اساسی این است که در این محیط در حال تغییر، ضمن حفظ استقلال و تنوع روابط خارجی، از ظرفیت همکاری با چین در جهت منافع ملی و توسعه کشور استفاده کند. استفاده از ظرفیت‌های سازمان همکاری شانگهای و بریکس، جایگاه بین‌المللی ایران را به شکل روزافزونی ارتقا می‌دهد.
۴- اقتصاد، فناوری و مناسبات بین‌المللی با سرعت در حال تغییر است. روابط ایران و چین نیز باید متناسب با این تحولات توسعه یابد. ظرفیت آن وجود دارد که در کنار مناسبات سیایس و تجاری فعلی، رسمایه گذاری، تولید مشرتک، فنــاوری و همکاری هــای بلندمدت توســعه ای ســهم بیشرتی در روابط دو کشور پیدا کند. باید میان یک سند راهربدی و قراردادهای اجرایی تفاوت قائل شد. برنامه جامع همــکاری ۲۵ســاله چارچوبــی بلندمــدت برای جهت دهی به همکاری های دو کشور است و تحقق آن مستلزم تعریف پروژه، توافقات اجرایی، تأمنی مالی و مسئولیت پذیری دستگاه ها و بنگاه های ذی ربط است.
بالفعل کردن این محورهای همکاری نیازمند توجه به دو نکته است:
اول، بایــد بدانیم کــه چنی به عنوان یک قــدرت بزرگ اولویت های مختلفی دارد و ما باید سعی کنیم جایگاه و اولویت ایران را برای طرف چیین به درسیت تبینی کنیم. تعریــف دســتور کار در فصــل مــشرتک برنامــه هفتم پیرشفــت جمــهوری اسالمی ایــران و برنامــه پانزدهم توســعه چنی، کلید رسعت بخیش به روابــط فی مابنی دو کشور است.
دوم اینکه همه اتفاق نظر دارند که باید بیش از گذشته بر بالفعل کــردن ظرفیت هــا و ترسیع در تحقق نتایج ملمــوس تمرکــز کنیــم. یــکی از رضورت هــای مهــم، حرکت از تعدد ارتباطات به انسجام در پیگریی است.
دستگاه های مختلف دولیت، بخش خصویص، نهادهای اقتصادی، دانشگاه ها و مراکز علمی و فناوری، هر یک ظرفیت های مهمی بــرای همکاری بــا چنی دارند. این تنوع یک مزیت است، مرشوط بر آنکه در سطح ملی از جهت گریی و هماهنگی کافی برخوردار باشد.
مأموریت نماینده ویژه کمک به ایجاد همنی انسجام، اولویت بندی، ترسیع تصمیمات و پیگریی موضوعات کالن و فرابخیش اســت تا ظرفیت های موجود در یک جهت و با اثربــخیش بیشرتی بــه کار گرفته شــوند؛ نه اینکــه به جــای دستگاه هــای مســئول وارد حوزه اجــرا شــود. ایــن مأموریــت در قالــب یک ســتاد کــه نقش سیاست گذاری، راهربی کالن، حل تعارضات و نظارت بر اجرای امور را داشته باشد، شکل خواهد گرفت.
اراده دو کشور برای گسرتش و تعمیق روابط باالســت، امــا در نهایــت آنچــه اهمیــت دارد، شــکل گریی یــک زنجریه منســجم از تصمیم تا اجــرا و از اجرا تــا ارزیابی نتیجه اســت. هر توافق مهــم باید مسری روشــن اجرا، مســئولیت مشــخص، ســازوکار تأمنی مالی و امکان ارزیابی پیرشفت داشــته باشــد. اگر این زنــجریه کامل شــود، بســیاری از ظرفیت های موجود بــه لطف الهی می تواند بــا رسعت بیــشرتی بــه نتیجه تبدیل شــود.
۳۱۲۱۶
نظر شما