خبرآنلاین - محمدحسین لطف‌الهی: پیروزی چشمگیر و قاطع حزب دموکرات در انتخابات میان‌دوره‌ای و بازپس‌گیری کنترل هر دو مجلس نمایندگان و سنا، زلزله‌ای سیاسی در واشنگتن ایجاد کرده و اکنون تمام نگاه‌ها به انتخابات درون‌حزبی برای تعیین رهبران جدید کنگره دوخته شده است. در حالی که دموکرات‌ها در حال تثبیت رهبران خود برای پیشبرد یک دستور کار تهاجمی علیه دولت ترامپ هستند، اردوگاه جمهوری‌خواهان پس از تحمل شکست‌های تاریخی، درگیر یک جنگ قدرت داخلی و تسویه‌حساب‌های سیاسی شده است.
رئیس مجلس نمایندگان چه کسی خواهد بود؟
پس از آنکه دموکرات‌ها موفق شدند یک پیروزی قاطع در مجلس نمایندگان به دست آورند، حکیم جفریس، نماینده دموکرات نیویورک، به احتمال بسیار زیاد به عنوان نخستین قانون‌گذار سیاه‌پوست در تاریخ آمریکا به مقام ریاست مجلس نمایندگان انتخاب خواهد شد. به گزارش ان‌پی‌آر، جفریس که در سال ۲۰۲۲ به عنوان رهبر اقلیت دموکرات‌ها انتخاب شده بود، با رسیدن به این مقام، پس از معاون رئیس‌جمهور، دومین نفر در خط جانشینی ریاست‌جمهوری آمریکا خواهد بود. (اگر رئیس جمهور و معاون او توانایی خود را برای رهبری از دست بدهند، رئیس مجلس نمایندگان مسئولیت ریاست جمهوری را بر عهده خواهد گرفت.)
صعود جفریس به این مقام، نقطه اوج یک دوره حضور ۱۴ ساله در مجلس است؛ دورانی که او از یک نماینده عادی، به یکی از دستیاران ارشد حزب در دوره ریاست نانسی پلوسی و سپس به رهبر اقلیت ارتقا یافت. جفریس که متولد و بزرگ‌شده بروکلین در نیویورک است، پیش از ورود به سیاست به عنوان وکیل فعالیت می‌کرد. وی در دوران نخست ریاست‌جمهوری ترامپ، با همکاری جرد کوشنر، داماد ترامپ، رهبری تلاش‌ها برای تصویب لایحه دوحزبی «گام نخست» را بر عهده داشت که به کاهش مجازات برخی جرایم مواد مخدر انجامید.
به گزارش فاکس نیوز، پیروزی جفریس قطعی است. مجلس نمایندگان ۴۳۵ عضو دارد و رئیس مجلس برخلاف رهبران سنا، نه در یک رای‌گیری محرمانه درون‌حزبی، بلکه در صحن علنی و با رای تمام نمایندگان انتخاب می‌شود. برای پیروزی در این رای‌گیری، کسب اکثریت ساده یعنی ۲۱۸ رای الزامی است. با فرض اینکه دموکرات‌ها در کنگره جدید حدود ۲۶۰ کرسی در اختیار داشته باشند، جفریس حتی اگر حدود ۴۰ رای از هم‌حزبی‌های خود را نیز از دست بدهد، باز هم پیروز میدان خواهد بود.
با این وجود، جفریس در درون حزب خود با چالش‌هایی مواجه است. روزنامه لوموند در این باره می‌نویسد: جفریس تجسم یک سیاستمدار تمام‌عیار است؛ چشمانش هیچ گرمایی بروز نمی‌دهد و کلمات را چنان شمرده بیان می‌کند که گویی در حال ارائه یک درس است. یک طومار اینترنتی که خواستار معرفی نامزدی غیر از جفریس برای ریاست مجلس شده است، تاکنون ۶۰۰ هزار امضا جمع‌آوری کرده است. این موضوع نشان می‌دهد که او به دلیل روابطش با لابی‌های طرفدار اسرائیل از جمله ایپک، تا چه حد در میان فعالان بدنه حزب نامحبوب است. با این حال، همان‌طور که فاکس نیوز اشاره می‌کند، تا این لحظه هیچ رقیب قابل توجهی برای جفریس معرفی نشده است.
یک طومار اینترنتی که خواستار معرفی نامزدی غیر از جفریس برای ریاست مجلس شده است، تاکنون ۶۰۰ هزار امضا جمع‌آوری کرده است. این موضوع نشان می‌دهد که او به دلیل روابطش با لابی‌های طرفدار اسرائیل از جمله ایپک، تا چه حد در میان فعالان بدنه حزب نامحبوب است. با این حال، همان‌طور که فاکس نیوز اشاره می‌کند، تا این لحظه هیچ رقیب قابل توجهی برای جفریس معرفی نشده است.
جفریس در واکنش به انتقادات جناح چپ همواره استقلال خود را حفظ کرده است. وی پیش‌تر در مصاحبه‌ای با نشریه آتلانتیک گفته بود: «هیچ‌گاه لحظه‌ای فرا نخواهد رسید که من در برابر سوسیالیسم دموکراتیک و چپ‌های افراطی زانو بزنم.» او تمرکز اصلی کنگره جدید را نه انتقام‌جویی، بلکه کاهش هزینه‌ها و مشکلات معیشتی آمریکایی‌ها عنوان کرده است.
زلزله در اردوگاه جمهوری‌خواهان
در سوی دیگر میدان، جمهوری‌خواهان که از شکست‌های تاریخی روز سه‌شنبه شوکه شده‌اند، هفته آینده برای انتخاب رهبرانی که قرار است صفوف تقلیل‌یافته آن‌ها را در اقلیت هدایت کنند، به واشنگتن بازمی‌گردند. به گزارش روزنامه واشنگتن پست، هنگامی که مشخص شد دموکرات‌ها با حاشیه‌ای بسیار فراتر از پیش‌بینی‌ها اکثریت را به دست آورده‌اند، مایک جانسون، رئیس فعلی مجلس نمایندگان اعلام کرد که برای ماندن در سمت رهبری به عنوان رهبر اقلیت در دوره بعدی تلاشی نخواهد کرد و نامزد نخواهد شد.
با کناره‌گیری جانسون، صحنه برای یک رقابت تکراری میان دو رقیب دیرینه آماده شده است؛ استیو اسکالیس نماینده لوئیزیانا و رهبر فعلی اکثریت، و جیم جردن نماینده اوهایو و رئیس کمیته قضایی. این دو نفر تنها نامزدهای این رقابت هستند و آخرین تلاش آن‌ها برای رسیدن به بالاترین کرسی حزب در جریان رقابت‌های پر هرج‌ومرج سال ۲۰۲۳ رخ داد؛ زمانی که تحرکات تهاجمی جردن باعث شد هر دو نفر به نفع مایک جانسون کنار گذاشته شوند.
واشنگتن پست در تحلیل این رقابت می‌نویسد: این دو مرد سبک‌های کاملاً متفاوتی دارند. جردن به عنوان یک نیروی افراطی دیده می‌شود، در حالی که اسکالیس یک عمل‌گراست. متحدان جردن می‌پرسند آیا اسکالیس که مرد شماره دو بعد از جانسون بوده است، می‌تواند تغییر واقعی نسبت به وضع موجود ایجاد کند؟ در مقابل، حامیان اسکالیس می‌پرسند آیا جردن توان لازم برای بازسازی یک حزب درهم‌شکسته را دارد؟
جردن پیشنهاد می‌کند که حزب باید یک استراتژی تهاجمی برای دفاع از دونالد ترامپ در برابر تحقیقات برنامه‌ریزی‌شده دموکرات‌ها در دو سال آینده اتخاذ کند. او در نامه‌ای به همکارانش استدلال کرده است که با توجه به سوابقش در کمیته‌های نظارت و قضایی، بهترین نامزد برای مبارزه و مقابله با تاکتیک‌های دموکرات‌هاست.
از سوی دیگر، اسکالیس در نامه خود خواستار اتحاد پس از شکست‌های بزرگ شده و هدف شماره یک خود را پیروزی مجدد و بازپس‌گیری اکثریت عنوان کرده است. یکی از حامیان اسکالیس تاکید کرده است که او با بازگرداندن حزب به اصول اولیه یعنی اقتصاد و امنیت ملی، قادر به بازپس‌گیری اکثریت در سال ۲۰۲۸ خواهد بود. جردن که از بنیان‌گذاران گروه راست‌گرای «فراکسیون آزادی» است، حمایت چهره‌هایی نظیر اندی هریس را به همراه دارد، اما اسکالیس از حمایت جناح میانه‌روتری برخوردار است که البته تعدادشان در این انتخابات کاهش یافته است. به گزارش فاکس نیوز، پیروز این رقابت برای تصاحب عنوان رهبر اقلیت جمهوری‌خواهان، تنها به یک اکثریت ساده در کنفرانس حزبی (حدود ۸۸ رای از میان ۱۷۵ نماینده جمهوری‌خواه) نیاز دارد و رای‌گیری به صحن علنی کشیده نخواهد شد.
علاوه بر رقابت برای پست رهبر اقلیت، جوان‌ترها تلاش زیادی دارند تا سایر پست‌های رهبری حزب جمهوری‌خواه را از آن خود کنند. تام امر، مرد شماره سه فعلی حزب، برای پست مرد شماره دو (ناظم اقلیت) نامزد شده است اما با چالش غیرمنتظره‌ای از سوی آگوست فلوگر نماینده تگزاس مواجه است.
همچنین لیزا مک‌کلین برای حفظ جایگاه خود به عنوان رئیس کنفرانس جمهوری‌خواهان با ارین هوچین و گرگ استیوب رقابت می‌کند. اعضای جوان‌تر حزب استدلال می‌کنند که پس از چنین شکست سنگینی، زمان تغییر رهبری در تمامی سطوح فرا رسیده است، هرچند برخی دیگر معتقدند که مقصر این شکست، رهبری حزب در کنگره نبوده، بلکه لفاظی‌های مداوم ترامپ عامل اصلی ریزش آرا بوده است.
نبرد بر سر رهبری سنا؛ شومر به رغم نارضایتی‌ها باقی می‌ماند
در مجلس سنا، شرایط برای دموکرات‌ها با وجود پیروزی چشمگیر، با چالش‌های داخلی همراه بوده است. به گزارش مجله تایم، حتی پیش از آنکه دموکرات‌ها از اندازه اکثریت خود در سنا مطلع شوند، جناح چپ حزب برای برکناری چاک شومر از رهبری دموکرات‌ها به شدت در حال تکاپو بود. شومر هفتاد و پنج ساله که از سال ۲۰۱۷ هدایت دموکرات‌های سنا را بر عهده دارد و با لهجه بروکلینی و عینک مطالعه‌ای که روی بینی‌اش می‌لغزد شناخته می‌شود، به کیسه بوکس مورد علاقه لیبرال‌ها در این چرخه انتخاباتی تبدیل شده بود. منتقدانش او را نماد یک پیرسالار می‌دانند که تمایل زیادی به سازش دارد و از درگیری با ترامپ پرهیز می‌کند.
با این حال، تلاش‌ها برای اجرای کمپین جایگزینی شومر، در روزهای پس از انتخابات با یک مشکل بدیهی و بزرگ مواجه شد: فقدان نامزد جایگزین.
یک مشاور انتخاباتی دموکرات‌ها در این باره گفت: «هیچ‌کس چاک شومر را دوست ندارد، اما او تنها کسی است که دست‌کم در حال حاضر این شغل را می‌خواهد.» پیش از انتخابات، از سناتورهایی نظیر کریس ون هولن، برایان شاتس و کوری بوکر به عنوان مدعیان احتمالی جایگزینی شومر یاد می‌شد، اما پس از انتخابات هیچ‌کدام دست خود را بلند نکردند.
از نظر ریاضی، اعداد کاملاً به نفع شومر هستند. برخلاف رئیس مجلس نمایندگان، رهبر اکثریت سنا در یک رای‌گیری محرمانه درون‌حزبی و تنها با یک اکثریت ساده انتخاب می‌شود. به گزارش فاکس نیوز، اگر دموکرات‌ها ۵۶ کرسی سنا را در اختیار داشته باشند، شومر برای تمدید رهبری خود تنها به ۲۹ رای نیاز دارد. اگرچه سناتورهای جدیدی نظیر عبدالرحمن السید از میشیگان، آدام همیلتون از کانزاس و تروی جکسون از مین صراحتاً اعلام کرده‌اند که از شومر حمایت نخواهند کرد و برخی دیگر نظیر آنی اندروز خواستار تغییر نسلی شده‌اند، اما این بلوک به اندازه‌ای بزرگ نیست که بتواند مانع از رهبری او شود.
علاوه بر این، شومر متحدان قدیمی فراوانی در سنا دارد. مدیریت محکم و دو دهه‌ای او بر بازوی انتخاباتی دموکرات‌های سنا و جمع‌آوری میلیاردها دلار کمک مالی برای نامزدها، به او اهرم‌های فشار و الطاف جبران‌نشده زیادی بخشیده است. او نقش محوری در متقاعد کردن چهره‌هایی نظیر مری پلتولا، روی کوپر و شرود براون برای نامزدی ایفا کرد که همین امر باعث شد حزب متبوعش پیروزی‌های مهمی در آلاسکا، کارولینای شمالی و اوهایو به دست آورد. گروه‌های لیبرال و مترقی با انتشار بیانیه‌هایی خواستار کناره‌گیری او شده‌اند، اما شومر با بی‌اعتنایی به این انتقادات روز چهارشنبه گفت: «مسئله من نیستم؛ من به عنوان رهبر اکثریت مجدداً انتخاب خواهم شد، اما مسئله تمرکز بر مردم آمریکا و خواسته‌های آن‌هاست.» در این میان، زمزمه‌هایی از یک ایده سازش‌کارانه نیز به گوش می‌رسد. اینکه شومر به عنوان رهبر باقی بماند، با این درک که با پایان دوره نمایندگی‌اش در دو سال آینده بازنشسته شود و جای خود را به فرد جدیدی، احتمالاً الکساندریا اوکازیو کورتز، بدهد.
اگر دموکرات‌ها ۵۶ کرسی سنا را در اختیار داشته باشند، شومر برای تمدید رهبری خود تنها به ۲۹ رای نیاز دارد. اگرچه سناتورهای جدیدی نظیر عبدالرحمان السید از میشیگان، آدام همیلتون از کانزاس و تروی جکسون از مین صراحتاً اعلام کرده‌اند که از شومر حمایت نخواهند کرد و برخی دیگر نظیر آنی اندروز خواستار تغییر نسلی شده‌اند، اما این بلوک به اندازه‌ای بزرگ نیست که بتواند مانع از رهبری او شود.
در اردوگاه جمهوری‌خواهان سنا نیز زمزمه‌های چندانی درباره آینده جان تون سناتور داکوتای جنوبی وجود ندارد. ترامپ تاکنون خواستار تغییر رهبری در سنا نشده است و اگر جمهوری‌خواهان در اقلیت چهل و چهار کرسی داشته باشند، فرد پیروز در کنفرانس حزبی برای کسب مقام رهبر اقلیت تنها به ۲۳ رای محرمانه نیاز خواهد داشت.
برنامه کاری دموکرات‌ها، از مهار سیاست خارجی تا تحقیقات بی‌سابقه
با شکل‌گیری این ترکیب رهبری، دموکرات‌ها اهداف بلندپروازانه‌ای را برای مقابله با ترامپ ترسیم کرده‌اند. برنی سندرز، از چهره‌های برجسته ترقی‌خواه معتقد است که می‌توان در زمینه پوشش همگانی بهداشت و مالیات بر میلیاردرها به پیشرفت‌هایی دست یافت. سناتور عبدالرحمن السید نیز سه هدف اساسی را تعیین کرده است: پایان دادن به جنگ ایران که دولت ترامپ بدون مشورت کنگره آغاز کرده است، به چالش کشیدن سیاست تعرفه‌ها، و متوقف کردن کاهش بودجه‌های بهداشتی. دموکرات‌ها قصد دارند تا زمان حل‌وفصل مناقشه با تهران، هرگونه بودجه اضافی برای وزارت دفاع را مسدود کنند.
اما مهم‌ترین ابزار دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان، تسلط بر کمیته‌های نظارتی و تحقیقاتی است. رابرت گارسیا، نماینده کالیفرنیا که ریاست کمیته نظارت مجلس را بر عهده خواهد گرفت، استراتژی تهاجمی چهارگانه‌ای را علیه کاخ سفید اعلام کرده است. به گفته گارسیا، هدف نخست، هدف قرار دادن خانواده ترامپ و فساد بی‌سابقه آن‌هاست؛ از پرداخت هزینه عروسی پسر ترامپ توسط الیگارش‌های روس تا دریافت دو میلیارد دلار توسط جرد کوشنر از سعودی‌ها و سودهای میلیاردی شخص رئیس‌جمهور از طرح‌های رمزنگاری. تحقیقات بعدی بر روی اقدامات وزارت امنیت داخلی و سوءاستفاده‌های اداره مهاجرت، فساد شرکت‌های بزرگ در زمینه هزینه‌های زندگی و قیمت‌گذاری‌های نظارتی، و در نهایت، افشای کامل اسناد و پرونده‌های جفری اپستین، مجرم جنسی متوفی، متمرکز خواهد بود.
دموکرات‌ها همچنین قصد دارند فشار سنگینی بر وزرای کابینه، به ویژه پیت هگست وزیر دفاع وارد کنند. توماس مَسی، نماینده جمهوری‌خواهی که به پایان دوره خود نزدیک می‌شود، در نظر دارد قطعنامه‌ای را برای استیضاح هگست به دلیل مدافعاتش از عملیات نظامی علیه ایران ارائه دهد. حکیم جفریس نیز با تشدید فشارها در حساب کاربری خود پرسیده است: «چرا پیت هگست هنوز اینجاست؟» اولویت نهایی دموکرات‌ها، خنثی کردن دولت ترامپ و پاسخگو کردن آن در زمینه‌های اخلاقی، سیاسی و قانونی خواهد بود.
۴۲
نظر شما