در «آخرین شورا»، پرژام پارسی بستری تصویری و مفهومی میسازد که در آن نسبت دیرینه میان ناظر و منظور دگرگون میشود. آنچه در تاریخ انسانی همواره موضوع مشاهده، نامگذاری و تملک بوده، اینبار از جایگاه ابژه بیرون میآید و نگاه خود را به سوی انسان بازمیگرداند. در این مجموعه، اگرچه پیکره انسانی بهطور مستقیم غایب است، اما آثار حضور و تصرف او در سکون، تیرگی، فرسودگی و باقیماندههای جهان پیرامون بهوضوح احساس میشود.
حیوان، درخت، ریشه و جمجمه در این آثار نه بهعنوان عناصر تزئینی و نه در قالب اجزای یک روایت خطی ظاهر میشوند، بلکه هر یک حامل نوعی حافظه و نشانهای از نسبتی تاریخیاند؛ نسبتی که یکی از طرفهای آن، یعنی انسان، محو شده اما اقتدار و پیامدهای حضورش همچنان برجای مانده است. این کیفیت، «آخرین شورا» را از سطح یک مجموعه طراحی فراتر میبرد و آن را به فضایی برای اندیشیدن درباره وضعیت انسان در جهان معاصر و نسبت او با امر زیستی و طبیعی تبدیل میکند.
در این نمایشگاه، خط صرفاً ابزار بازنمایی نیست، بلکه خود به عنصری زنده و مفهومی بدل میشود. تراکم هاشورها در آثار، همزمان فرم را پدیدار میکند و آن را بهسوی استهلاک و فرسایش پیش میبرد. سفیدی پیرامون پیکرهها نیز نه خلائی منفعل، بلکه نوعی امکان محض است؛ فضایی که هر صورت از آن سربرمیآورد و بار دیگر در آستانه بازگشت به آن قرار میگیرد. از این منظر، طراحیها در «آخرین شورا» صرفاً تصویر نیستند، بلکه میدان تنش میان ظهور و محوشدن، شهادت و خاموشی، حضور و غیاباند.
عنوان این مجموعه نیز از مهمترین وجوه مفهومی آن بهشمار میرود. «آخرین» در اینجا نه اعلام پایان زمانی جهان، بلکه اشاره به لحظهای است که در آن مرکزیت تاریخی نگاه انسان پایان میپذیرد. به بیان هنرمند، «آدمی دیگر میزان عالم نیست.» این گزاره را میتوان شالوده فکری مجموعه دانست؛ جایی که جهان دیگر بر مدار انسان تفسیر نمیشود و موجودات و بقایای غیرانسانی به جایگاه مشاهدهگر و حامل معنا ارتقا مییابند.
روایت زمینهای مجموعه نیز بر بنیانی اسطورهپردازانه شکل گرفته است. کلاغها پس از افول انسان به شورا مینشینند. در این مجلس، دو جمجمه چون دو گواه حضور دارند: جمجمه گاوی که آخرین انسان برای بقا کشته است و جمجمه همان انسان که بهمنزله اخطاری ماندگار باقی مانده است. حکم این شورا انتقال مالکیت زمین از انسان به گونهای دیگر نیست، بلکه نفی خودِ تملک است؛ این ایده که زمین از آنِ هیچ صورت زندگی نیست. چنین روایتی، لایهای اسطورهای و در عین حال انتقادی به آثار میبخشد و آنها را در پیوند با دغدغههای امروزی قرار میدهد.
پرژام پارسی، متولد ۱ آبان ۱۳۶۷، هنرمند تجسمی ایرانی است که در حوزههای نقاشی فیگوراتیو، طراحی، عکاسی، صدا و نوشتار انتقادی فعالیت میکند. آثار او عمدتاً به موضوعاتی چون بدن، حافظه، بیجایی، فشار روانی و بقای مادی آنچه پس از واقعه بر جای میماند میپردازند. مجموعه «آخرین شورا» را نیز میتوان در امتداد همین دغدغهها خواند؛ آثاری که اینبار بدن انسان را از صحنه حذف میکنند تا ردّ او را در چیزی که از جهان باقی گذاشته، آشکارتر سازند.
نمایشگاه «آخرین شورا» فرصتی است برای مخاطبانی که به طراحی معاصر، بیان مفهومی در هنرهای تجسمی و روایتهای انتقادی از وضعیت انسان علاقهمندند. این مجموعه با اتکا به دقت اجرایی در طراحی و پشتوانه نظری روشن، تجربهای تأملبرانگیز از مواجهه با جهانی ارائه میکند که در آن سکوت، فرسودگی و بقایا، خود به زبان بدل شدهاند.
نمایشگاه «آخرین شورا» تا ۳۰ شهریور ۱۴۰۵ در گالری خط سفید ادامه دارد. علاقهمندان میتوانند همهروزه از ساعت ۱۷ تا ۲۱ از این نمایشگاه بازدید کنند. سهشنبهها گالری تعطیل است.
گالری خط سفید در تهران، بلوار نلسون ماندلا (جردن)، خیابان گلفام، پلاک ۵۰، طبقه چهارم، واحد ۷ واقع شده است.
۳۳۳
نظر شما