به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ استقلال این روزها یک گمشده بزرگ در ترکیب دارد. بازیکنی که قرار بود ستاره استقلال باشد اما این روزها بدل به شبحی سرگردان در ترکیب آبی ها شده که باید با ذره بین دنبال او گشت!
علیرضا کوشکی کجاست؟ این شاید یکی از مهمترین سؤالهای این روزهای هواداران استقلال باشد. نه از این جهت که او در ترکیب استقلال حضور ندارد، اتفاقاً مشکل همینجاست! کوشکی تقریباً هر هفته فرصت بازی پیدا میکند، اما آنچه در زمین دیده میشود، هیچ شباهتی به بازیکنی ندارد که روزگاری هواداران لقب «کوشکینیو» را برایش ساخته بودند و حتی عدهای از لزوم دعوتش به تیم ملی برای جام جهانی میگفتند.
کوشکی آخرین بار در هفته نهم فصل گذشته مقابل آلومینیوم موفق به گلزنی شد؛ یعنی از آن روز تاکنون، ۱۷ بازی گذشته و خبری از گل یا پاس گل مستقیم از سوی این وینگر تکنیکی نیست. او ۱۳ هفته پایانی فصل گذشته را بدون گل پشت سر گذاشت و در این مدت فقط ۲ پاس گل ثبت کرد. در هفت هفته فصل جدید هم حتی یک پاس گل به نامش ثبت نشده تا آمار او برای یک بازیکن هجومی، بیش از آنکه نگرانکننده باشد، زنگ خطر باشد.
۱۷ بازی، صفر گل و صفر پاس گل! این دیگر نمیتواند فقط یک «دوره افت» ساده باشد. وقتی بازیکنی با این میزان توقع و سر و صدا، هفتهها در ترکیب قرار میگیرد اما کوچکترین اثرگذاری مستقیمی روی گلهای تیم ندارد، طبیعی است که عملکردش زیر ذرهبین برود.
کوشکی در بازی با پیکان هم پاسخ مناسبی برای منتقدانش نداشت. ابتدا روی نیمکت نشست و در نیمه دوم به زمین آمد، اما حتی حضورش به عنوان بازیکن تعویضی هم نتوانست جریان بازی را به سود استقلال تغییر دهد. بدتر از آن، در اواخر مسابقه در یکی از بهترین موقعیتهای ضدحمله، تصمیمی گرفت که نمونهای روشن از شرایط فعلی او بود. کوشکی میتوانست با یک پاس ساده و بهموقع، همتیمیاش را در موقعیتی بسیار مناسب برای گلزنی قرار دهد، اما ترجیح داد خودش از پشت محوطه جریمه شانسش را امتحان کند؛ ضربهای که از بالای دروازه پورحمیدی به بیرون رفت و از آسانی که در موقعیت مناسب منتظر پاس او بود، عذرخواهی کرد اما مشکل استقلال با یک عذرخواهی حل نمیشود. مشکل افت عجیب یک ستاره است و تصمیم غلط در لحظهای است که بازیکن باید برای موفقیت تیم تصمیم بگیرد، نه برای ثبت یک حرکت انفرادی.
کوشکی چند هفته قبل هم به دلایل انضباطی روی نیمکت نشست و حالا شرایط به جایی رسیده که دلایل فنی نیز او را از ترکیب اصلی دور میکند. این دقیقاً همان نقطهای است که باید واکنش سهراب بختیاریزاده را جدی گرفت. سرمربی استقلال ظاهراً دیگر حاضر نیست صرفاً به اعتبار گذشته و استعداد بالقوه کوشکی، جایگاه ثابتی برای او در ترکیب در نظر بگیرد.
البته یک واقعیت را هم نباید نادیده گرفت؛ اگر دست سهراب بختیاریزاده از نظر نفرات بازتر بود، شاید نیمکتنشینی کوشکی خیلی زودتر و خیلی جدیتر اتفاق میافتاد و حتی مشتری ثابت نیمکت می شد. بازیکنی که نه گل میزند، نه پاس گل میدهد و نه در جریان مسابقه آنقدر تأثیرگذار است که بتواند ضعف آماریاش را جبران کند، طبیعتاً نمیتواند تا ابد با برچسب «بازیکن تکنیکی» از انتقاد فرار کند.
مسئله اصلی اما همین فاصله عجیب میان تصویری است که از کوشکی ساخته شده بود و چیزی که امروز در زمین میبینیم. بازیکنی که زمانی برایش لقب میساختند و حتی بحث حضورش در تیم ملی در جام جهانی را پیش میکشیدند، حالا باید برای حفظ جایگاهش در ترکیب استقلال بجنگد.
شاید بهتر باشد فعلاً به جای جستوجوی او در فهرست تیم ملی، او را در ترکیب استقلال پیدا کنیم؛ جایی که مدتهاست از او انتظار میرود بالاخره یک کاری انجام دهد و فقط در زمین حضور نداشته باشد!
لیگ نخبگان آسیا هم در راه است و استقلال قرار نیست در چنین سطحی با بازیکنانی که از فرم مسابقات خارج شدهاند، تعارف داشته باشد. اگر کوشکی به همین روند ادامه دهد، نیمکتنشینی در آسیا دیگر یک اتفاق عجیب نخواهد بود، بلکه نتیجه طبیعی عملکرد بازیکنی است که ۱۷ بازی است هیچ گل و پاس گلی برای تیمش نساخته.
در فوتبال حرفهای، اسم و لقب و خاطره گذشته امتیاز محسوب نمیشود؛ آنچه میماند عملکرد امروز است و عملکرد امروز کوشکی، فعلاً هیچ شباهتی به «کوشکینیو» ندارد.
253 258
نظر شما