به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در سال ۱۳۵۷، شهرکی در شرق تهران کشف شد که ساکنان آن از فناوریهای پیشرفته خورشیدی استفاده میکردند. این شهرک، که توسط سازمان صنایع نظامی ساخته شده بود، شامل خانههایی از جنس کانتینر بود که با عایقبندی پشمشیشه، در برابر سرما و گرما مقاوم شده بودند. هر خانه دارای آشپزخانه، دو اتاق، دستشویی و حمام بود.
نکات برجسته این شهرک عبارت بودند از:
- آبگرمکنهای خورشیدی: این آبگرمکنها که با هزینه کم (۳۵۰۰ تومان برای هر واحد) ساخته شده بودند، قادر بودند ۱۴۰ لیتر آب را در دو ساعت به ۷۰ درجه سانتیگراد برسانند. این فناوری در شهرهای مختلف ایران نیز آزمایش شد.
- اجاقهای خورشیدی: با استفاده از آینههای مقعر، این اجاقها نور خورشید را متمرکز کرده و امکان پخت غذاهایی مانند آبگوشت را در مدت یک و نیم ساعت فراهم میکردند. قیمت هر اجاق ۱۵۰۰ تومان بود. تنظیم زاویه اجاق هر ۱۵ دقیقه یکبار، همگام با حرکت خورشید، برای حفظ تمرکز حرارت ضروری بود.
- تأسیسات رفاهی: این شهرک شامل مدرسه، درمانگاه، فروشگاه تعاونی مصرف، کارگاه خیاطی و کارگاه نجاری بود که همگی در کانتینر ساخته شده بودند.
این فناوریها که شباهتهایی به ایدههای ارشمیدس در ۲۲۰۰ سال پیش داشت، نشاندهنده نوآوری در استفاده از انرژی پاک بود. هرچند ساکنان به کنایه از “شهر خورشیدی” یاد میکردند، اما این پروژه توانست ۳۰۰ خانوار را از اجارهنشینی نجات دهد و نمونهای از زندگی پایدار با استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر در ایران آن زمان محسوب میشد.
متن کامل این گزارش را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما