دستش درد نکند کار خوبی است که مخاطبان تلویزیون از نزدیک با نحوه کار و کلا فضای یک رسانه پربیننده آنلاین و استرس های ناشی از کار رسانه آشنا شوند اما معتقدم این کار خوب به شکل خوبی انجام نشده و اگر کارگردان سریال از یک مشاور رسانهای بهره می برد کارش باورپذیر تر بود.
در همین قسمت های نخست، دو مشکل اساسی در سریال «بی نشان» به دفعات دیده می شود.
اولین نکته که تقریبا هر شب در سریال نمایش داده می شود و به نوعی بزرگترین سوتی آن به حساب می آید نمایش غیرواقعی دفتر سایت خبری است.
در حالی که در خبرگزاری ها و سایتهای خبری پربیننده، رایانه و مخصوصا لپ تاپ حرف اول را می زند و اصلا لازمه فضای رسانهای آنلاین است اما در دفتر سایت خبری سریال بی نشان کمتر اثری از لپ تاپ یا رایانه دیده می شود.
نکته خنده دار ماجرا میز بزرگی است که در وسط دفتر قرار گرفته و کارکنان دور آن نشسته و به سبک روزنامه های قدیم با قلم و کاغذ در حال نوشتن هستند و تنها کارشان دست به دست کردن کاغذهاست.
حتی در دفتر روزنامههای این روزها هم دیگر نوشتن به این شکل وجود ندارد و خبرنگاران و نویسندگان مطالب را شخصا تایپ می کنند و با استفاده از همان لپ تاپ برای دبیر صفحه یا سردبیر یا صفحه آرا و...ارسال می کنند.
نکته بعدی که باز هم نشان از کم اطلاعی کارگردان، با فضای رسانه های مجازی و خبرگزاری ها و سایت های خبری است درباره استخدام خانمی است که صفحه آرای روزنامه و مجله بوده در هنگام استخدام و معرفی این خانم، سردبیر خطاب به سایر اعضای تحریریه می گوید ایشان برای صفحه بندی سایت استخدام شده اند.
سایت های خبری و خبرگزاری ها نیاز به صفحه بندی هر روزه ندارند. فقط طراحی اولیه سایت یا خبرگزاری است که همان ابتدا توسط شرکت های طراحی سایت انجام میشود مثل روزنامه نیست که صفحه آرا بتواند هر روز شکل و شمایل صفحه را تغییر دهد.اما در این سریال چنین عنوان می شود که صفحه بندی سایت مانند روزنامه است.
اگر آقای قویدل مشاور رسانهای داشت می توانست همین خانم صفحه آرا و گرافیست را تحت عنوان طراح اینفوگرافیک معرفی کند. اینفوگرافیک این روزها به جزیی مهم در اطلاع رسانی خبرگزاری ها و سایت های خبری تبدیل شده است.
البته دفتر مدیر مسوول سایت هم جالب است که روی میز آقای مدیر مسوول همه چیز هست جز یک لپ تاپ یا رایانه ساده!
اینها اصول اولیه ای بود که در سریال بی نشان بایستی رعایت می شد اما نشد.