او معتقد است،ایران 4 ماه پیش به صورت مخفیانه با آژانس انرژی هستهای وابسته به سازمان ملل تماس برقرار کرد تا طرح کلی وضعیتی نگرانکننده را ترسیم کند؛ سوخت یک رآکتور تحقیقاتی در تهران که ایزوتوپهای پزشکی تولید میکند و در هفته امراض 10 هزار بیمار را کشف و درمان میکند، تا پایان دی ماه 1389 به پایان خواهد رسید.
ایران درخواستی نیز داشته است: آیا میتوانید ما را در یافتن کشوری که به ما سوخت جدید بفروشد کمک کنید؟
سؤال ایران درخواستی غم انگیز از سوی کشوری است که سوء ظن عمیقی درباره بلندپروازیهای هستهایاش وجود دارد. اما چنین درخواستی دربردارنده تهدید ناگفتهای نیز هست.
اگر هیچ کشوری حاضر به فروش اورانیوم با غنای متوسط به ایران نباشد، ممکن است تهران بگوید که چارهای ندارد جز این که سوخت هستهای را خودش تولید کند، در واقع این امر ایران را یک گام به دستیابی به سوخت تسلیحاتی نزدیک خواهد کرد.
منتقدانی میگویند برای ایران بسیار ساده است که به اورانیوم با غنای بالا برای تسلیحات دست یابد. او خاطر نشان میکند که آرژانتین روند را آنلاین منتشر کرده است. مقامات آمریکایی در جواب میگویند ایران متخصصان فنی شناخته شدهای برای بیرون کشیدن اورانیوم از آلیاژ فلزی ندارد.
با وجود این، در این لحظه، مسئولان آمریکای از گفتن این که کدام یک از آنها در دولت چنین طرحی را ارائه کرده خودداری میکنند.
متن کامل این یادداشت را با عنوان ایران در پی معامله برای رآکتور تهران بخوانید.
نظر شما