بیماران خود ارزشی پندار

پس از اعلام رسمی نتایج انتخابات به خیابان آمدند با خودم گفتم: بیا، بازی زودتر از آنچه فکرش را می کردی آغاز شد. این جمعیت و شادی همگانی و شعارهایی که خیلی ها را خوش نمی آید بهانه را به دست طرف مقابل داد تا بازی دلخواهش را شروع کند و مملکت را ببرد به سمتی که دلخواه اوست. الحمدلله چنین اتفاقی نیفتاد و نه تنها چنین نشد بلکه نشانه هایی دیدم که بسیار دلگرم کننده بود. فی المثل رفتار نیروی انتظامی بسیار متین و گاه همدلانه بود. گویی آن ها نیز شریک شادی مردمانی بودند که کاندیدای مورد نظرشان به پاستور راه یافته بود. و درستش هم همین است. ممکن است این مردم گاه شعارهایی بدهند که به مذاق بعضی ها خوش نیاید، اما آیا این خوش نیامدن به ما اجازه می دهد تا برخورد قهری وخشن نشان دهیم؟ بهتر نیست به جای این رفتار غیر منطقی، فکر کنیم چرا این مردم چنین می گویند؟ می دانم دیشب تعدادی از دوستان دلشان می خواست به خیابان بریزند و دخل جمعیت شادمان را بیاورند. کدام دوستان؟ همان ها که پس از اعلام رسمی نتایج انتخابات به دیگران اس ام اس دادند که: "شهر سقوط کرد اما باید مراقب باشیم ایمانمان سقوط نکند". همان ها که به اطرافیانشان پیام دادند:" فکر می کنیم بار دیگر هشت سال دفاع مقدس شروع شده است". خدارا شکر این دوستان خودارزشی پندار به هردلیل دیشب نتوانستند حماسه بیست و چهارم خرداد را به فاجعه ای تلخ بدل کنند. این جور که باد می وزد و شاخه می جنبد خیلی ها دیگر نمی خواهند بار دیگر کشور وارد منازعات بیهوده و طاقت فرسا شود. امروزهم تلوزیون کاری کرد عجیب و درعین حال تحسین برانگیز. لحظاتی از تظاهرات خود جوش مردم را نشان داد و اعلام کرد که مردم پس از اعلام رسمی نتایج انتخابات به خیابان آمدند و به شادمانی پرداختند. کلی ذوق کردم. با سابقه ای که از تلوزیون در ذهن داشتم توقعم این بود که یا در این باره چیزی نگوید و یا بگوید مشتی اراذل و اوباش به خیابان ریختند و ...الخ. نمی خواهم شعار بدهم اما به جد معتقدم امروزسرزمین زخم خورده ما بیش از هر وقت دیگری به همدلی نیاز دارد. هرکه اندک مهری به این سرزمین دارد از تفرقه و نزاع می پرهیزد و هرکس که با ادبیات قهر و خشونت و همانند سازی های مضحک تاریخی می خواهد فضای جامعه را به سوی دوقطبی شدن پیش برد اگر دشمن قسم خورده این آب و خاک نباشد قطعا بیمار روحی روانی است و سخت محتاج معالجه فوری.