به نام مردم به کام مسئولان

هم براي فروش بيشتر روزنامه و هم براي به دست آوردن قدرت سياسي گلادياتوروار به جان هم مي‌افتند و مدام يكديگر را به ناتواني و بي‌عرضگي در اداره كشور متهم مي‌كنند. راست و دروغ را در هم مي‌آميزند تا به مقاصد فردي و جمعي‌شان برسند. ما هم كه البته به چنين اوضاعي عادت كرده‌ايم و دست گروه‌ها و جناح‌هاي سياسي برايمان رو شده است دعاوي هيچ‌يك از طرفين را جدي نمي‌گيريم. به لبخندي از كنار همه آنها مي‌گذريم و آنها را حواله مي‌دهيم به روزي كه چندان دور نيست. تاحدودي هم البته اين ماجرا را طبيعي مي‌دانيم. به هر حال اقتضاي سياست و قدرت يكي همين بازي‌هاي مطبوعاتي است. وقتي چنين مناسباتي را به رسميت مي‌شناسيم بايد به اقتضائات آن هم تاحدودي گردن نهيم. اما اقتضائات و مناسبات هم آنقدر كه برخي از اهالي قدرت گمان مي‌برند بي‌حساب و كتاب نيست. بالاخره هر بازي‌اي قواعد خودش را دارد. نبايد از امكان‌هاي دولتي و حكومتي به گونه‌اي بهره برد كه گويي ملك شخصي و اموال پدري است. حداقل حفظ ظاهر كه مي‌توان كرد. نزاع دو روزنامه كه هر دو از امكان‌هاي غيرخصوصي برخوردارند و مصداق تام و تمام و شخصي انگاشتن اموال عمومي است. طرفين تعارف را هم كنار گذاشته‌اند و اصلا انگار نه انگار كه هر دوي آنها موظفند بلندگوي مردم باشند. چندي پيش كه ماجراي آب‌گرفتگي در يكي از ايستگاه‌هاي مترو اتفاق افتاده بود روزنامه طرف مقابل شهرداري چنان وقايع را با آب و تاب گزارش كرده بود كه گويي يك پيروزي بزرگ نصيب دولت شده. انگار نه انگار كه مترو، وسيله‌ايست براي حمل و نقل عمومي. چند روز بعد هم سخنان بنده خدايي را صفحه اول آورده بودند كه: اگر دولت كمك نمي‌كرد شهرداري تا يك ماه ديگر هم نمي‌توانست وضعيت متروي سيل‌زده را بهبود ببخشد. انگاري دولت به شهرداري سودان كمك كرده و مترو هم نه وسيله نقليه عمومي مردم كه وسيله‌ايست براي رفت‌وآمد شهردار تهران و اقوام دور و نزديكش. رفتار طرف مقابل هم آدمي را به ياد مثل كاملا غيراخلاقي «كلوخ‌انداز را پاداش سنگ است» مي‌اندازد. چنان رفته‌اند زير يك خم دولت دهم كه گويي در اين جهان وظيفه‌اي جز نابودي اين دولت ندارند. اگر چنين موضع‌گيري‌هايي در مطبوعات خصوصي اتفاق مي‌افتاد شايد اين اندازه ناپسند جلوه نمي‌كرد. ولي وقتي هر دو طرف وظيفه تعريف‌شده‌اي دارند و خرج مطبوعاتشان از پول اين مردم حماسه‌ساز درمي‌آيد حق ندارند آنجا را به تريبوني براي عقده‌گشايي‌ها و دستيابي به اهداف و اغراضي بدل كنند كه سود و زيانش فقط و فقط متوجه عده خاصي است و هيچ ربطي به مردم ندارد.
البته رفتارهاي اينچنيني معمولا زيانش به تمامي متوجه مردم مي‌شود و سودش به تمامي از آن از ما بهتران است. خدا آخر و عاقبت همه ما را ختم به خير كند.